In Illo Tempore? is geen verhaal, noch een realistisch uitbeelding. De beeldelementen, die zowel figuratief als abstract kunnen zijn, worden bij elkaar gebracht in een verband dat eerder als een krachtveld of als een puzzel te beschouwen is dan als een weergave van een concrete ruimte of van een verhaal. Rode draad is het van prent tot prent opstijgen en weer neerdalen van een beeld binnen het beeld, zodat een idee van tijd en een soort contrapuntische structuur ontstaat, waarin verschillende verwijzingen en symbolen verweven zijn.

In 1874 schreef Modest Moessorgski naar aanleiding van een tentoonstelling van zijn vriend Victor Hartmann een schitterend werk voor piano: 'Beelden bij een schilderijententoonstelling'. In opdracht van het toenmalige Radio3 (nu Klara) en Canon, Cultuurcel van het departement onderwijs en vorming van het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap, liet ik me op de muziek inspireren voor zestien houtskooltekeningen, die op hun beurt het uitgangspunt vormden voor een compositie van Martin Valcke voor piano vierhandig en slagwerk (ook in opdracht van de radio).

De gedichten die Johan van Cauwenberge schreef voor de reeks 'In Illo Tempore", publiceerde hij later bij uitgeverij P. Hij vroeg me om voor deze gelegenheid de omgekeerde beweging te maken en - me inspirerend op het voorafgaande werkproces - opnieuw beelden bij de woorden te maken. Zo ontstonden 31 tekeningen in gemengde techniek bij 31 gedichten. De tekeningen, die ik voor deze reeks maakte, hebben op hun beurt weer aanleiding gegeven tot nieuwe schilderijen en grafiek. Hieronder een selectie.

Ze komt heel vaak aan bod in mijn werk. Maar hier gaat het echt om haar. Haar aanwezigheid, haar blik, haar ervaren.

Afbeeldingen van sites gemaakt voor diverse opdrachtgevers - onder meer en vooral de KULeuven.

Een project in samenwerking met Johan van Cauwenberge. Beeld en tekst werden in een voortdurende dialoog uitgewisseld en ontwikkeld. In 1632 kreeg Rembrandt de opdracht van de Amsterdamse chirurgijnsgilde om een anatomie les van de befaamde medicus prelector Dr. Nicolaas Tulp in beeld te brengen. Het werd een van de belangrijkste werken uit zijn vroege periode. We namen dit beroemde schilderij als uitgangspunt om de onmogelijkheid te illustreren de werkelijkheid te vatten zonder ze te vernietigen.

De donkere kamer waar het licht zich verzamelt, berichten uit de buitenwereld, het trieste nieuws van de dag, en de troost die de muziek ons biedt. 

Is de grens van de taal niet ook de grens van de waarheid? Daar voorbij ligt het domein van het niet waarneembare, het fantastische. Al fantaserend en spelend met het artistieke medium maak je dat als kunstenaar zichtbaar. Inhoud en betekenis zijn niet altijd gemakkelijk te duiden, zeker niet als een soort waarheid. Maar er ontstaan wel verbanden, associaties, vormen, die telkens terugkeren en die dus misschien behoren tot ons collectief spiritueel besef?

Krabbels, schetsen en studies met een erotische ondertoon, samengebracht onder een noemer uit de Koran. Wie zijn ze, de maagden uit het paradijs?

Het idee dat we onszelf projecteren in de nachtelijke hemel, dat sterrenbeelden onze lichamelijkheid voorstellen - en meteen ook onze persoonlijkheid belichamen. Dat idee haalde ik uit de Orion-cyclus. Wij kunnen ons verplaatsen in datgene wat groter is dan wijzelf.